Zwart Goud

Liever Brunssum dan Jemen

Herman Brusselmans leest voor

“Oooooh”, klinkt het zachtjes uit ontelbare monden. Herman Brusselmans beschrijft zojuist zijn eerste én tweede ontmoeting met zijn huidige vriendin Tania de Metsenaere. Toen zij het café binnen kwam lopen, fluisterde de Vlaamse schrijver: “daar ben je”. Brusselmans wist het zeker: “zij is de vrouw van mijn leven”. Bij zoveel romantiek houden de meisjesogen het amper droog.

Lees verder bij Zwart Goud.

Standard
dance, kunst, oude media, pop

Maandag? Lijstjesdag! #7

Een ep, die overigens net uit is, een expositie en een roman. Hoe divers wil je het hebben?

1. Barnt – What is A Number, That A Man May Know It?
De Keulse koek is nog lang niet op. Blies Von Spar je eerder dit jaar van de sokken, nu is de beurt aan Barnt op het kersverse Magazine platenlabel. Goed, met slechts drie nummers, dus nog geen orkaankracht. Maar toch: tot drie maal toe ademt Barnt Keulen. En dat betekent? Kosmische rock gemengd met microhouse. Klinkt melancholisch én futuristisch op hetzelfde moment. Recensie volgt snel.

Link:
www.magazine.mu

2. A Star Is Born, fotografie und Rock seit Elvis in Museum Folkwang, Essen
Foute titel, want de periode voor Elvis is in Essen juist heel belangrijk. Gelukkig maar, want dat maakt de tentoonstelling eentje om over na te denken. Altijd goed, natuurlijk, dat nadenken. Er valt echter ook te genieten. Van foto’s, videoclips, geluidsfragmenten en albumhoezen. En ja, zelfs mijn vader genoot. Morgen meer over A Star Is Born op dit blog.

Link:
www.museum-folkwand.de

3. Thomas Heerma van Voss – De Allestafel
Negentien was Thomas Heerma van Voss toen ie vorig jaar De Allestafel schreef. Wist ik niet. Niet dat ie literaire ambities had, niet dat ie zó jong was. Ik ken hem namelijk als motor achter www.hiphopleeft.nl en als gerespecteerd projectpartner bij IAM. En de roman? Net in begonnen en nu al wil ik door blijven lezen. Een goed teken.

Link:
Thomas Heerma van Voss bij uitgeverij Augustus

Standard
dance, kritiek, kunst, pop, recensie

Jeroen van Rooij en de kus des doods

Ik heb de hele dag al ‘The Perfect Kiss’ van New Order in mijn hoofd.

Is De Eerste Hond In de Ruimte een roman over ouder worden? Over ‘anders’ zijn, misschien? Ik heb dat een tijdje gedacht. Nu niet meer. Jeroen van Rooij beschrijft er pijnlijk het verlies van iets heel dierbaars. Een onvermijdelijk verlies. En dat dierbare is niet zomaar dierbaar, maar de essentie van het bestaan.

De metaforen buitelen over elkaar heen in de debuutroman van Van Rooij, die eerder verhalen en gedichten publiceerde, werkt bij literatuurpodium Perdu in Amsterdam en coördinator is van De Reactor, een webplatform voor literatuurkritiek. Iets te veel, ook. Dat zet je als lezer op het verkeerde been. Toegegeven, tijdens het lezen zelf irriteert dat. Te veel vragen – is er sprake van magisch-realisme, wat heeft de wolfjongen van doen met de eenzame schrijver? – en te weinig antwoorden. Maar langzaam vallen de stukjes op hun plaats. Antwoorden levert dat niet op. Wel veel vrije gedachten. Kortom, Van Rooij weet met zijn veelheid aan verhaallijnen, die elkaar steeds meer gaan raken, te boeien en de fantasie te prikkelen.

Nogmaals, een eenduidig verhaal wordt er niet verteld. Wel is verlies en de angst daarvoor een belangrijk thema. Dat weet Van Rooij het mooist duidelijk te maken in zijn beschrijvingen van de housescene in een grote Europese stad, waar Berlijn goed in is te herkennen. Protagonist Jonas struint met vriend Micha het ene na het andere dancefeest af. Daar ontmoet hij het mysterieuze meisje Lisel. Zij confronteert Jonas niet alleen met zijn eigen gedrag (leven in het moment, geen verantwoordelijkheid dragen, vluchten voor de wereld om hem heen), maar trekt hem indirect een avontuur in dat eveneens gaat over controle en controleverlies. De oude stad waarin de drie wonen – een metafoor voor onze westerse samenleving – gedraagt zich in essentie net zo als Jonas doet.

Dat levert – ja, ik blijf een liefhebber van popmuziek in literatuur – herkenbare en prachtige beschrijvingen op van de housewereld. Ik zet er een paar op een rij.

“Er is een liefde die groter is dan ik, een liefde die een hele zaal vol dansende mensen kan overspoelen en verzwelgen. Of is het een vuur dat we samen aanwakkeren en tot grote hoogten opstoken?”

“Daglicht zie ik nauwelijks meer. Alleen nog maar ‘s ochtends. Vorige maand heeft iemand overal ons teken doorgestreept: Nur die Liebe Zählt. Ik kan niet bedenken of dat nu erg is, of dat het niets uitmaakt.”

Subtiel rijgt Van Rooij sleutelplaten en -artiesten door zijn teksten. New Order, The Field, Moderat, James Holden. Ze komen langs. Verdwijnen in de tekst. Maar zijn aanwezig. Dat verdwijnen is essentieel. Dat is namelijk wat Jonas doet. Hij verdwijnt in de muziek, in de liefde van een feest en na een feest, wanneer hij alleen is, verlangt hij terug naar dat gevoel. In essentie wil hij niet-zijn. Hij wil opgaan in iets anders. Waarom is de vraag. Nu ik dit zo schrijf, dringt zich een andere gedachte aan me op. Van Rooij is, misschien wel bewust, bezig het postmoderisme een veeg uit de pan te geven. Ga maar na: Jonas leeft in het nu. Geen verleden, geen toekomst. Nadenken over wie hij is? Dat maakt hem bang. Plannen maken? Evenzeer. De eenzame man die elke dag aan zijn schrijftafel opschrijft wat hem is overkomen, maar de volgende dag niets meer weet? Idem dito? De makers van een dag, die een dag construeren? Na ja, dat lijkt me duidelijk.

Die behoefte om te leven in het nu, niet verder dan een dag vooruit te kijken, laat mensen de ogen sluiten voor afwijkingen, voor dat wat anders is. Het leidt eveneens tot een soort onschuld. Zelfgeconstrueerde onschuld, natuurlijk. Maar dat verliezen is een ramp. Want dan pas kan de wereld worden gezien zoals ie is. Dat lijkt de essentie de zijn van wat Van Rooij wil vertellen. Maar toch. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Is dat nu een goed of slechte teken? Een goed. Want blijkbaar is De Eerste Hond In De Ruimte onder mijn huid gekropen. Mooier dan Van Rooij doet in de eerste regel van deze recensie, kan ik het overigens niet. ‘The Perfect Kiss’ is namelijk The Kiss Of Death.

En als kers op de taart nog een prachtig essay van Van Rooij zelf over, ja, over die perfecte kus: http://jeroen.damarkus.nl/2010/08/02/a-perfect-kiss-you-can-own/

De Eerste Hond In De Ruimte van Jeroen van Rooij is verschenen bij Uitgeverij Prometheus.

Standard
pop

ik houd van korte en haat (te) lange zinnen

Ook in romans. Zeker als ze door ‘en’ aan elkaar worden geregen. Voor Bret Easton Ellis maak ik echter graag een uitzondering. Zijn zinnen zijn subliemer dan subliem. Lees maar mee.

“Entering the party on Sunset Tower we’re behind a famous actor and the cameras start flashing like a strobe and I pull Rain with me toward the bar and when I catch my reflection in a mirror my face is a skull, sunburned from the hour spent at the observatory, and on the terrace overlooking the pool, snaking through the hum of the crowd with Rain, I say hello to a few people I recognize while nodding to others I don’t but who seem to recognize me and I make small talk with various people about the Kelly Montrose memorial even though I wasn’t there and then I spot Trent and Blair and I move in another direction since I don’t want Blair to see me with Rain, and projected onto the walls are black-and-white photos of palm trees, stills of Palisades Park from the 1940s, girls who were cast in new James Bond movie, and trays of doughnuts are being passed around and I’m chewing gum so I won’t smoke and then I spot Mark with is wife and I bring Rain over to where they’re standing and Marks frowns when he sees her, and then erases it with a smile before we fake-hug, his eyes never leaving rain, his wife’s reaction a barely concealed hostility, and then I launch into an explanation as to why I haven’t been at the casting sessions and Mark says that I should come in tomorrow and I assure him I will and just as I’m about to make a pitch for Rain my phone vibrates in my pocket and I pull it out and there’s a text from a blocked number that says She Knows and after I type in ? Mark and his wife drift off and Rain, seemingly uncaring that I didn’t pitch her to Mark, is behind me talking to another young actress and a new text arrives: She knows that you know.”

Tja.

Standard